To szkolenie to przegląd angielskich zaimków oparty na prostych zdaniach z tłumaczeniem. Omówione są: zaimek główny, zaimek odmieniony, przymiotniki i zaimki dzierżawcze, dopełniacz saksoński, a także zaimki wskazujące, zwrotne, wzajemne i nieokreślone. Każdy typ pokazujemy na konkretnych przykładach, dzięki czemu łatwiej zrozumieć, co zastępują w zdaniu, jak oznaczają przynależność i jak wyrażają odległość czy relacje.

Zaimki główne i odmienione

Zaimek główny zastępuje każdy rodzaj rzeczownika w podmiocie dla wszystkich osób liczby pojedynczej i mnogiej. W przykładach widać, jak imię lub rzeczownik można zastąpić formą he albo she: Bill often goes to the cinema. – He often goes to the cinema. This girl has nice eyes. – She has nice eyes. Z kolei zaimek odmieniony pojawia się w dopełnieniu bliższym i również zastępuje rzeczownik: Lily isn’t with Bill. – Lily isn’t with him. These flowers are for Lily. – These flowers are for her. Widać, że forma he/she w podmiocie oraz him/her w dopełnieniu skutecznie zastępuje rzeczownik.

Przymiotniki i zaimki dzierżawcze

Przymiotniki i zaimki dzierżawcze służą do określania przynależności wszystkich rodzajów rzeczowników. Przymiotnik dzierżawczy występuje z rzeczownikiem i mówi, czyj to przedmiot lub osoba: My car is very old. This man is his uncle. Z kolei zaimek dzierżawczy pojawia się samodzielnie w dopełnieniu i wskazuje własność bez rzeczownika: This book is mine. These children are theirs. Zaimek dzierżawczy występuje bez rzeczownika właśnie w dopełnieniu i odnosi się do własności elementów występujących w podmiocie. W zdaniu This book is mine zaimek mine wskazuje, że książka jest moja, a w These children are theirs – że dzieci są ich. Dzięki temu łatwo podkreślić, do kogo coś należy, bez powtarzania wyrazów.

Dopełniacz saksoński

Dopełniacz saksoński to przypadek odmiany rzeczownika, który określa relacje przynależności i wskazuje właściciela. W praktyce pokazuje, kto jest posiadaczem rzeczy lub wykonawcą czynności. Przykłady jasno to ilustrują: Bill's car is black – właścicielem tego samochodu jest Bill. This girl's dress is very nice – sukienka należy do tej dziewczyny. Dzięki takiej konstrukcji szybko widać, do kogo należy opisywany element i nie trzeba powtarzać długich opisów. To właśnie ten zapis jasno wskazuje właściciela lub wykonawcę czynności w zdaniu.

Zaimki wskazujące

Zaimek wskazujący służy do orientacyjnego określenia odległości tego, o czym mówimy, w stosunku do mówiącego. Odnosi się zarówno do przestrzeni, jak i do czasu. Przykłady pokazują to wprost: This pen is mine – mam je pod ręką. That book is hers – jest na drugim biurku. Dzięki takim formom łatwo zaznaczyć, czy mówimy o czymś bliskim, czy dalszym, a także osadzić wypowiedź w odpowiednim kontekście rozmowy. W przytoczonych zdaniach forma this dotyczy czegoś pod ręką, a that wskazuje element położony dalej, jak książka na drugim biurku.

Zaimki zwrotne i wzajemne

Zaimki zwrotne służą do pokazania, że czynność wykonywana jest na samym sobie – odpowiada polskiemu 'się, sobie'. Przykłady: I cut myself – skaleczyłem się (sytuacja niespodziewana i niezwyczajna). They are sorry for themselves – oni żałują siebie (nie robią tego zazwyczaj). Z kolei zaimki wzajemne wyrażają relacje między osobami, zwierzętami lub rzeczami w podmiocie: Bill and Lily love each other – Bill i Lily uwielbiają się nawzajem. Tłumaczone są jako 'sobie nawzajem', 'się nawzajem'. Spotkasz też tłumaczenie 'siebie wzajemnie', zależnie od zdania.

Zaimki nieokreślone

Zaimki nieokreślone zastępują rzeczownik, gdy mówimy o kimś lub o czymś bez doprecyzowania. Nie wskazują płci lub rodzaju, dlatego są przydatne, gdy nadawca nie ma pewności co do osoby lub rzeczy. Przykład z kursu: There is somebody up there – słyszymy jakieś kroki, ale trudno wywnioskować, czy to mężczyzna czy kobieta. Ten typ form pozwala mówić ogólnie, gdy liczy się przekaz, a nie ścisła identyfikacja osoby albo przedmiotu. Możemy też mówić o czymś bez precyzowania, czy mamy do czynienia ze zwierzęciem, czy z rzeczą.