Od chwili, gdy przychodzimy na świat i otwieramy oczy, czegoś wypatrujemy, czegoś pragniemy. Gdy rośniemy jako dziecko to słyszymy od rodziców –

najważniejszych osób dla dziecka – że nie możemy tego czy tamtego robić, że nie możemy mieć wszystkiego, bo… I tu pojawiają się tysiące powodów: „Nie stać nas”, „trzeba być pokornym”, „zejdź na ziemię”, „bądź realistą”, „nie zachowuj się jak dziecko”. I właśnie wtedy zaczynamy wierzyć, że marzenia są dla naiwnych lub że prawo do ich realizacji mają tylko dzieci.

A przecież każde marzenie, każde gorące pragnienie w nas jest manifestacją lub cieniem tego, kim jesteśmy i kim możemy się stać. Niektórzy w ogóle nie

rozpoznają swoich marzeń. Inni nie dają sobie do nich prawa. Odpychają je, tłumią, wymazują – bo od dzieciństwa zostali zaprogramowani do natychmiastowego „wybijania sobie z głowy” tego, co pragną. Dlatego tak wielu ludzi tkwi w życiu, które służy jedynie do przetrwania.{...}

Czy można przeciwstawić się temu wszystkiemu, co słyszeliśmy od dzieciństwa: „nie wychylaj się”, dostosuj się”, „bądź pokorny”? Czy można uwolnić umysł od wzorca „dopasowania się” do reszty społeczeństwa – wzorca, który widzieliśmy od najmłodszych lat i który wpajali nam rodzice, nauczyciele i inni autorytety?