Kreuję więc jestem – Mój pierwszy monodram to szkolenie inspirowane reżyserią holistyczną. Autor: Marcin Masztalerz, Twórca Teatr36.6. To sceniczna podróż do prawdy emocji i powrót do siebie przez mapę ciała, oddech, głos, pamięć i obecność. Program prowadzi przez 13 Bram Holistycznej Kreacji, łącząc techniki aktorskie z praktyką uważności oraz spójną pracą ciała, głosu, emocji i umysłu.

Oddech, ciało i obecność

Fundamentem tej drogi jest budowanie świadomości ciała i oddechu, które porządkują uwagę i otwierają na pełną obecność. Pracujesz z mapą ciała jako nośnikiem emocji, rozpoznajesz napięcia i uczysz się je zmieniać w ruch i sens. Głos traktujesz jako energię emocji – nie forsujesz go, lecz pozwalasz, by płynął z oddechu. Z takiego osadzenia rodzi się prosta, widzialna obecność sceniczna, w której nie trzeba grać. Krok po kroku tworzysz solidny fundament każdej dalszej kreacji.

Umysł jako partner kreacji

Szkolenie zaprasza do spojrzenia na umysł jak na sprzymierzeńca, a nie przeszkodę. Zamiast rozpraszać się oceną, uczysz się obserwacji, która daje przestrzeń wielowymiarowości. Umysł staje się świadomym partnerem, który porządkuje intencję i wspiera wybory sceniczne. W praktyce uważności zauważasz, kiedy pojawia się nawyk kontroli, i łagodnie wracasz do oddechu. Dzięki temu działanie jest proste, a obecność klarowna – to z niej rodzi się twórczość.

Alchemia żywiołów na scenie

W ujęciu alchemii twórczej spotykają się cztery jakości: ogień/emocja, woda/ruch, ziemia/struktura i powietrze/wyobraźnia. Uczysz się rozpoznawać, która z nich dominuje, i jak przechodzić między nimi, by utrzymać równowagę. Emocja dostaje formę, ruch znajduje rytm, struktura niesie sens, a wyobraźnia otwiera przestrzeń. Z przenikania tych żywiołów rodzi się piąty – całościowe doświadczenie sceny, w którym Twoja narracja staje się spójna i czytelna.

Odkrywanie bohatera z prawdy

Bohater nie musi być wymyślony. Ma być odkryty, przyjęty i ukochany – wypływający z Twojej wewnętrznej prawdy. Szkolenie prowadzi do spotkania z postacią, która już jest obecna w ciele, pamięci i głosie. Zamiast konstruować maskę, przyjmujesz to, co żywe, i pozwalasz temu wybrzmieć. Taka praca porządkuje wybory, upraszcza środki wyrazu i uwalnia energię kreacji. Bohater staje się przewodnikiem, a scena – miejscem autentycznego bycia.

Mądrość przodków i odwaga sceniczna

Holistyczna reżyseria otwiera także perspektywę mądrości przodków. Ciało bywa kanałem, przez który przemawia pamięć pokoleń – delikatnie wsłuchujesz się w te echa i pozwalasz im wspierać narrację. Równocześnie praktykujesz odwagę: zgodę na widzialność i wrażliwość bez maski. Nie chodzi o heroizm, lecz o prostą obecność, która nie udaje. Z tej zgody rodzi się spójność, a monodram staje się spotkaniem z widzem i z sobą.