To szkolenie porządkuje i nazywa rany dzieciństwa: odrzucenie, porzucenie, upokorzenie, zdradę i niesprawiedliwość. Znajdziesz tu opisy uczuć oraz przykłady zachowań, które często im towarzyszą: od uciekania i zrywania kontaktów, przez wstyd i porównywanie, po lęk przed samotnością czy utratą zaufania. Jeśli odnajdujesz się w tych słowach, to miejsce jest dla Ciebie. Zapraszam Cię serdecznie, Kinga.

Rana odrzucenia

Rana odrzucenia dotyka tych, którzy w dzieciństwie doświadczyli poczucia, że są mniej ważni. Prowadzi do bólu, niewystarczalności i wątpliwości wobec własnej wartości, a także do odrzucania siebie i innych. Możesz pamiętać pragnienie zauważenia, aprobaty i walidacji od mamy i taty, a jednocześnie wrażenie, że dla rodziców wszystko było ważniejsze od Ciebie. Pojawia się chęć ucieczki i jednoczesna potrzeba, by zostać odnalezioną. Z czasem bywa, że urywasz kontakty, ludzie nagle znikają z Twojego życia, unikasz trudnych sytuacji i mocno liczysz się z opinią innych, szukając potwierdzenia, że jesteś wystarczająca.

Rana porzucenia

Rana porzucenia rodzi oczekiwanie i poczucie opuszczenia, często łączy się z głębokim smutkiem, doświadczeniem bycia niewybieraną i lękiem przed samotnością. Możesz czuć, że w dzieciństwie zostałaś porzucona, a dziś próbujesz zapełnić ten brak. Pojawia się przekonanie, że inni interesują się Tobą głównie wtedy, gdy coś się dzieje, a samodzielna droga do sukcesu wydaje się niemożliwa, więc siłujesz się z życiem. Poczucie bezpieczeństwa bywa oparte na innych, trudności zrzucane są na czynniki zewnętrzne, a zależność od uwagi, opieki i działań innych ludzi staje się codziennością.

Rana upokorzenia

Rana upokorzenia często objawia się wszechobecnym wstydem i przekonaniem, że to, co robisz, jest nieodpowiednie, niegodne lub zawstydzające. Możesz pamiętać sytuacje, w których doświadczyłaś upokorzenia, a także poczucie, że „nie wolno” Ci było zbyt wiele. Z czasem łatwo wstydzić się własnych pragnień i marzeń, a nawet mieć skłonność do zawstydzania się. W tle bywa obecna nadmierna odpowiedzialność za innych, która odbiera przestrzeń dla siebie. Ten splot uczuć i przekonań potrafi wpływać na codzienne wybory, relacje i sposób, w jaki oceniasz siebie.

Rana zdrady

Rana zdrady niesie lęk przed złamanym sercem, utratą zaufania i wykorzystaniem. Może wiązać się z doświadczeniem z dzieciństwa, gdy zawiodło zaufanie do rodzica: prywatność i tajemnice nie były chronione, słowa bywały wyśmiewane lub wykorzystywane. Nieraz rodzic był nieprzewidywalny – miało być dobrze, a nie było. W takim tle rodzi się przekonanie, że lepiej nic nikomu nie mówić, bo problemy i historie zostaną przeinaczone. Oddanie komuś prowadzenia wydaje się ryzykowne, bo „zrobi to źle” lub „nie zrobi w ogóle”. To wszystko kształtuje ostrożność i czujność w relacjach.

Rana niesprawiedliwości

Rana niesprawiedliwości pojawia się, gdy byłaś doceniana głównie za to, co robisz, a nie za to, że po prostu jesteś. Towarzyszy jej trudność w wyrażaniu emocji i poczucie, że nie wolno było być sobą. Często rodzic decydował, jak masz wyglądać, co robić i jak się czuć. W takim doświadczeniu łatwo poczuć się gorszą, niedocenianą i stale porównywaną, a także mieć wrażenie, że nie dostajesz tego, na co dziecko zasługuje: miłości, uwagi czy środków na podstawowe potrzeby. Dziś może to skutkować porównywaniem się oraz brakiem zgody na odpoczynek i zabawę.